| The Velvet Underground | |
| Pochodzenie |  Stany Zjednoczone |
| Gatunek | rock awangardowy art rock proto punk |
| Aktywność | 1965–1973 1990–1994 |
| Wytwórnia płytowa | Verve MGM Atlantic Polydor Mercury Sire |
| Powiązania | Nico Theater of Eternal Music |
| Strona internetowa | |
The Velvet Underground – amerykańska grupa rockowa, będąca przedstawicielem awangardy rockowej i rocka eksperymentalnego.
Spis treści |
edytuj Historia grupy
Historia zespołu zaczyna się w grupie The Primitives, zorganizowanej w 1964 r. tylko do nagrania singla Lou Reeda. Wszyscy muzycy tego kwartetu, czyli Lou Reed (gitara,wokal), John Cale (gitara basowa, wokal) Tony Conrad (gitara) i Walter De Maria (perkusja), wywodzili się z awangardowych kręgów nowojorskich. John Cale i Tony Conrad byli członkami radykalnego zespołu LaMonte'ego Younga The Theater of Ethernal, zwanego także The Dream Syndicate. Walter de Maria był już także znanym artystą i wkrótce stał się jednym z czołowych przedstawicieli minimalizmu. Reed i Cale wspólnie przeszli jeszcze przez efemeryczne grupy, aby w końcu w lutym 1965 r. założyć trio z gitarzystą Sterlingiem Morrisonem – The Warlocks. Niestety w kilka miesięcy później okazało się, że w San Francisco działa grupa o tej samej nazwie. Oba zespoły zmieniły więc nazwy: grupa nowojorska na The Falling Spikes, a Kalifornijczycy na The Grateful Dead. Jednak w grudniu, pod wpływem erotycznej powieści Reed z kolegami przybierają nazwę The Velvet Underground. Ich pierwszy koncert pod tą nazwą odbył się 11 grudnia 1965 r. w Summit High School Auditorium. Był to także ich pierwszy koncert z perkusistką Maureen Tucker. Miała ona zestaw perkusyjny za 50 dol. i grała na stojąco.
Jeszcze w tym samym miesiącu Andy Warhol, który potrzebował zespołu rockowego do swojego multimedialnego projektu zwanego Andy Warhol, Up-Tight wysłuchał ich koncertu w klubie The Cafe Bizarre i zespół został włączony w działalność The Factory. Współpraca Velvet Underground z Andym Warholem trwała około półtora roku. W styczniu do zespołu dołącza (na prośbę Warhola) wokalistka i aktorka Nico. Biorą oni udział w serii multimedialnych programów składających się z kombinacji filmów Warhola, świateł Danny'ego Williamsa, muzyki Velvet Underground and Nico, tańców Gerarda Malangi i Edie Sedgwick, pokazów przezroczy, projekcji filmowych Paula Morrisseya, fotografii Billy'ego Linicha i Nata Finkelsteina.
Przez cały 1966 rok grupa występuje głównie w Nowym Jorku ale m.in. także w Los Angeles i San Francisco. 27 i 28 maja koncertują w słynnej sali koncertowej Fillmore Auditorium (znanej także później jako Fillmore East). Na przełomie sierpnia i września 1966, zespół występuje w ramach kolejnego projektu Warhola Exploding Plastic Inevitable. Pod koniec roku 1966 rozpoczynają serię koncertów w kilku stanach USA i w Kanadzie. Trwają one do 27 maja 1967 roku, gdy odchodzi Nico, aby prowadzić karierę solową.
W marcu 1967 r. ukazuje się ich pierwszy album The Velvet Underground & Nico, którego formalnym producentem był Warhol, ale prawdziwym – Tom Wilson. Płyta ta nie była w ogóle reklamowana, nikt nie puszczał jej w radiu i nikt jej nie kupował.
Po kolejnej serii koncertów (m.in. występy w słynnym klubie The Boston Tea Party w Bostonie), grupa wydaje 30 stycznia 1968 r. drugi album White Light/White Heat. Kolejny brak komercyjnego sukcesu zmusił grupę do intensywnych tras koncertowych.
We wrześniu 1968 r. odchodzi od grupy John Cale. Rozpoczyna karierę solową i zostanie producentem (Nico, The Stooges itd.). Na jego miejsce przychodzi basista, klawiszowiec i wokalista Doug Yule z zespołu Glass Menagerie. 4 października odbywa się pierwszy koncert z jego udziałem w klubie La Cave w Cleveland.
W marcu 1969 r. zespół wydaje swój trzeci album The Velvet Undeground i rusza w niekończącą się serię występów. Ich plonem był dwupłytowy album Live 1969 wydany w kwietniu 1974 roku. W kwietniu 1970 r. Maureen Tucker bierze przerwę na urodzenie dziecka. Grupa występuje jako trio – Yule zostaje także perkusistą. Po dwóch miesiącach angażują jako perkusistę młodszego brata Douga Youle'a – Billa Youle'a, który gra w zespole przez dwa miesiące do powrotu w październiku Maureen Tucker. Bill Youle wraca do szkoły.
Od 24 czerwca do 28 sierpnia zespół występuje w nowojorskim klubie The Max's Kansas City. Koncertowe nagrania z tego klubu zostaną wydane 30 maja 1972 r. na albumie Live at Max's Kansas City. We wrześniu 1970 r. ukazuje się ich album Loaded. Niestety, latem – przed ukazaniem się tej płyty – odchodzi z zespołu Lou Reed. Po 2-letnim okresie przerwy rozpoczął karierę solową. W sierpniu 1970 r. zostaje zastąpiony przez basistę i wokalistę Walta Powersa. Ten skład dotrwał do czerwca 1971 r., gdy Powers spadł ze schodów i złamał szczękę. Na kilka koncertów zostaje zastąpiony przez Larry'ego Estridge'a.
W sierpniu 1971 r. odchodzi z zespołu Sterling Morrison, który po doktoracie z filozofii zostaje profesorem na uniwersytecie w Teksasie. Zastępuje go Willie Alexander.
Grudzień 1971 r. to właściwie koniec istnienia zespołu. Doug Yule kontynuuje karierę z nowymi muzykami i w lutym 1973 r. wydaje swój solowy album Squeeze, pomyłkowo firmowany przez Velvet Underground.
edytuj Wspólne inicjatywy muzyków po rozwiązaniu grupy
- 29 stycznia 1972 r. John Cale, Lou Reed i Nico w klubie Bataclan w Paryżu
- 3 stycznia 1989 r. występ w składzie John Cale, Lou Reed i Maureen Tucker w Brooklyn Academy of Music, Brooklyn NY – SONGS FOR DRELLA. Ukazuje się płyta i wideo z tym programem poświęconym Warholowi.
- 15 czerwca 1990 r. John Cale, Lou Reed, Sterling Morrison i Maureen Tucker występują w Fondation Cartier w Jouy-En-Josas, Francja
- 20 lutego 1992 r. Lou Reed, Sterling Morrison i Maureen Tucker w Casino De Paris, Francja
- 5 grudnia 1992 r. John Cale, Lou Reed i Sterling Morrison na New York University.
- Czerwiec–lipiec 1993 r. Europejskie tournée w oryginalnym składzie: Lou Reed, John Cale, Sterling Morrison i Maureen Tucker. Wielka Brytania, Niemcy, Holandia, Czechy (w Pradze – zaproszenie od prez. Vaclava Havla), Francja, Szwajcaria, Dania, Włochy. Plonem jest podwójny album LIVE MCMXCIII oraz DVD VELVET REDUX LIVE MCMXCIII
- 18 i 19 listopada 1994 John Cale, Sterling Morrison i Maureen Tucker w Andy Warhol Museum w Pittsburghu,
- 17 stycznia 1996 r. John Cale, Lou Reed i Maureen Tucker w The Waldorf Astoria w Nowym Jorku z okazji wprowadzenia grupy do Rockowego Panteonu Sławy (11th Rock and Roll Hall of Fame).
edytuj Muzycy
- Lou Reed – gitara, śpiew, instrumenty klawiszowe
- John Cale – altówka, instrumenty klawiszowe, gitara basowa, śpiew
- Sterling Morrison – gitara, gitara basowa, śpiew
- Maureen Tucker – perkusja
- Nico – śpiew
- Doug Yule – gitara basowa, śpiew, instrumenty klawiszowe, gitara, perkusja
- Willie Alexander, ps. "Loco" – instrumenty klawiszowe, śpiew
- Angus Maclise – perkusja
- Billy Yule – perkusja
- Walt Powers – gitara basowa, śpiew
- Larry Estridge – gitara basowa
edytuj Dyskografia
- The Velvet Underground and Nico (1967)
- White Light/White Heat (1968)
- The Velvet Underground (1969)
- Loaded (1970)
- Squeeze (1973)
- Live at Max's Kansas City
- Bootleg Series, Volume 1: The Quine Tapes (3 CD) (2001)
- Peel Slowly and See (5 CD)